افزایش موارد گال در اروپا؛ چرا این بیماری پوستی دوباره خبرساز شده است؟
در ماههای اخیر، بیماری گال بار دیگر به یکی از موضوعات مورد توجه رسانهها و متخصصان سلامت در اروپا تبدیل شده است. گزارشهای منتشرشده از بریتانیا، هلند و برخی کشورهای اروپایی نشان میدهد موارد ابتلا به این بیماری پوستی در مقایسه با سالهای گذشته افزایش قابل توجهی داشته و بهویژه در میان جوانان، دانشجویان و افرادی که در محیطهای اشتراکی زندگی میکنند بیشتر دیده میشود.
تازهترین گزارشهای منتشرشده در هلند در تابستان ۲۰۲۶ نشان میدهد میزان گال همچنان بسیار بالاتر از حدود ۱۵ سال پیش باقی مانده است. براساس دادههای گزارششده، میزان ابتلا در این کشور حدود ۶.۸ مورد در هر هزار نفر اعلام شده؛ در حالی که حدود ۱۵ سال قبل این رقم نزدیک به ۰.۶ مورد در هر هزار نفر بود. هرچند آمار نسبت به اوج سال ۲۰۲۳ کاهش پیدا کرده، متخصصان میگویند بیماری هنوز به سطح پایین گذشته بازنگشته است.
افزایش گال فقط به یک کشور محدود نیست
بررسیهای علمی نشان میدهد افزایش موارد گال در سالهای اخیر تنها مختص هلند نیست و در چند کشور اروپایی روند مشابهی مشاهده شده است.
مطالعهای که اطلاعات پزشکان عمومی در هلند را بررسی کرده نشان میدهد میزان مراجعه مرتبط با گال بین سالهای ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۳ افزایش بسیار چشمگیری داشته است. در این مطالعه، میزان بروز ثبتشده از حدود ۹۹ مورد در هر ۱۰۰ هزار نفر-سال در سال ۲۰۱۴ به حدود ۱۳۴۱ مورد در سال ۲۰۲۳ افزایش پیدا کرده است.
در بریتانیا نیز آژانس امنیت سلامت این کشور از افزایش تشخیص گال خبر داده است. براساس گزارش رسمی UKHSA، تعداد تشخیصهای گال در مراکز سلامت جنسی انگلستان از ۳۳۹۳ مورد در سال ۲۰۲۳ به ۴۸۷۲ مورد در سال ۲۰۲۴ رسید؛ یعنی افزایشی حدود ۴۴ درصدی در مدت یک سال. این آمار تنها بخشی از کل موارد گال را شامل میشود، زیرا بسیاری از مبتلایان ممکن است به پزشک عمومی، داروخانه یا سایر مراکز درمانی مراجعه کنند.
همین روند باعث شده است که مسئولان بهداشتی بریتانیا در آوریل ۲۰۲۶ راهنمای مدیریت گال و کنترل شیوع آن در مراکز جمعی و اقامتی را دوباره بهروزرسانی کنند.
جوانان و دانشجویان در مرکز توجه
یکی از نکات جالب در گزارشهای جدید، سهم بالای جوانان در موارد ثبتشده است.
دادههای رسمی انگلستان نشان میدهد در سال ۲۰۲۴ حدود ۴۱ درصد تشخیصهای گال ثبتشده در مراکز سلامت جنسی مربوط به افراد ۲۰ تا ۲۴ ساله بوده است. گروه سنی ۲۵ تا ۳۴ سال نیز حدود ۳۱ درصد موارد را تشکیل میداد.
در هلند نیز وضعیت مشابهی مشاهده شده است. پژوهشی که در آوریل ۲۰۲۶ در مجله Parasites & Vectors منتشر شد، گال را در میان دانشجویان آموزش عالی هلند بررسی کرد. محققان اعلام کردند که افزایش بیماری در این کشور بهویژه در میان دانشجویان و جوانانی که ارتباطات نزدیک و زندگی مشترک بیشتری دارند، قابل توجه است.
در این تحقیق، از میان ۳۰۸ دانشجویی که قبلاً به گال مبتلا شده بودند، ۵۹ درصد اعلام کردند بیش از یک بار این بیماری را تجربه کردهاند. همچنین تقریباً دو سوم افراد پیش از ابتلا از سوی فردی که احتمالاً بیماری را به آنها منتقل کرده بود، در مورد تماس با گال مطلع نشده بودند.
این یافتهها نشان میدهد یکی از مشکلات کنترل گال، تنها خود دارو یا درمان نیست؛ شناسایی و اطلاعرسانی به افرادی که تماس نزدیک با بیمار داشتهاند نیز اهمیت زیادی دارد.
چرا گال دوباره در حال افزایش است؟
هنوز نمیتوان افزایش گال در اروپا را به یک عامل واحد نسبت داد.
یکی از فرضیههایی که در گذشته مطرح شده، افزایش سفر و جابهجایی جمعیت بوده است. با این حال، تحقیقات جدید نشان میدهد انتقال داخلی در جوامع نیز احتمالاً نقش بسیار مهمی دارد.
یک مطالعه جدید درباره پویایی انتقال گال در اروپا اشاره میکند که در یک بررسی مولکولی در هلند، تنها ۸ مورد از ۵۵ مورد بررسیشده، یعنی حدود ۱۵ درصد، در خارج از کشور یا در ارتباط با مسافران آلوده شده بودند. این یافته نشان میدهد بخش بزرگی از انتقال میتواند در شبکههای داخلی و میان افرادی که در یک کشور زندگی میکنند رخ دهد.
خوابگاههای دانشجویی، خانههای اشتراکی، مراکز نگهداری سالمندان، زندانها و سایر محیطهایی که افراد برای مدت طولانی در تماس نزدیک با یکدیگر هستند میتوانند شرایط مناسبی برای انتقال گال ایجاد کنند.
گال معمولاً از طریق تماس مستقیم و نسبتاً طولانی پوست با پوست منتقل میشود. بنابراین زندگی یا خوابیدن در کنار فرد مبتلا میتواند خطر انتقال را افزایش دهد.
گال چیست؟
گال یک بیماری عفونی ویروسی یا باکتریایی نیست، بلکه نوعی آلودگی پوستی ناشی از یک مایت بسیار کوچک به نام Sarcoptes scabiei var. hominis است.
این مایت وارد لایه سطحی پوست میشود و در آن تونلهای بسیار کوچکی ایجاد میکند. واکنش سیستم ایمنی بدن به مایت و مواد مربوط به آن باعث ایجاد خارش و بثورات پوستی میشود.
سازمان جهانی بهداشت تخمین میزند در هر لحظه بیش از ۲۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان به گال مبتلا باشند و بیش از ۴۰۰ میلیون نفر در هر سال این بیماری را تجربه کنند.
بنابراین گال بیماری جدیدی نیست و افزایش موارد گزارششده در اروپا نیز به معنای ظهور یک انگل جدید نیست؛ مسئله اصلی، افزایش انتقال یک بیماری شناختهشده و دشواری قطع زنجیره انتقال در برخی گروههای جمعیتی است.
خارش شدید شبانه؛ مهمترین علامت هشداردهنده
مشخصترین علامت گال خارش است؛ خارش شدیدی که معمولاً هنگام شب بیشتر میشود.
ضایعات کوچک پوستی و تونلهای بسیار باریک ممکن است در بخشهایی مانند بین انگشتان دست، مچ دست، اطراف کمر، باسن، ناحیه تناسلی و سایر نقاط بدن دیده شوند. در کودکان خردسال و سالمندان ممکن است کف دست، کف پا یا پوست سر نیز درگیر شود.
یکی از مشکلات گال این است که فرد ممکن است برای مدتی آلوده باشد اما هنوز علائم مشخصی نداشته باشد. در عفونت اولیه، ظاهر شدن علائم ممکن است چند هفته زمان ببرد؛ در نتیجه فرد میتواند پیش از آنکه متوجه بیماری خود شود با دیگران تماس داشته باشد.
همین دوره بدون علامت یکی از عواملی است که کنترل گال را در خانوادهها، خوابگاهها و مراکز جمعی دشوار میکند.
چرا درمان یک نفر همیشه کافی نیست؟
یکی از دلایل بازگشت مکرر گال این است که تنها فرد دارای علائم درمان میشود.
سازمان جهانی بهداشت تأکید میکند از آنجا که افراد در مراحل اولیه آلودگی ممکن است هیچ علامتی نداشته باشند، اعضای خانواده و افرادی که تماس نزدیک داشتهاند معمولاً باید بهصورت هماهنگ و طبق توصیه درمانی مورد توجه قرار گیرند.
مطالعه سال ۲۰۲۶ روی دانشجویان هلندی نیز اهمیت همین مسئله را نشان داد. اگر فرد مبتلا همه افرادی را که با آنها تماس نزدیک داشته مطلع نکند، ممکن است یک یا چند نفر بدون اطلاع از بیماری خود همچنان باعث ادامه زنجیره انتقال شوند.
این مسئله میتواند توضیح دهد که چرا بعضی بیماران تصور میکنند دارو روی آنها اثر نکرده است، در حالی که ممکن است پس از درمان دوباره از فرد دیگری آلوده شده باشند.
نگرانی درباره موارد مقاوم یا ماندگار
افزایش تعداد افرادی که پس از درمان دوباره با علائم مراجعه میکنند نیز توجه پزشکان را جلب کرده است.
براساس گزارش UKHSA، سهم مواردی که بهعنوان شاخص تقریبی برای گال ماندگار در نظر گرفته شدهاند، از حدود ۲ تا ۳ درصد در سالهای قبل از ۲۰۲۳ به ۶ درصد در سال ۲۰۲۳ و سپس به ۹ درصد از کل تشخیصهای ثبتشده در سال ۲۰۲۴ افزایش پیدا کرده است.
با این حال این آمار به تنهایی اثباتکننده مقاومت دارویی نیست. بازگشت علائم میتواند دلایل مختلفی داشته باشد؛ از استفاده نادرست دارو و درمان نشدن تماسهای نزدیک گرفته تا ابتلای مجدد.
همچنین خارش ممکن است پس از درمان موفق برای مدتی ادامه پیدا کند. WHO اعلام میکند حتی در صورت مؤثر بودن درمان، خارش ممکن است طی یک تا دو هفته اول بیشتر احساس شود.
بنابراین تنها ادامه خارش بلافاصله پس از درمان به این معنی نیست که مایتها هنوز زنده هستند.
منبع خبر: kasheflab.net
