در هفته گذشته با مفهوم اشاره‌گر و آرايه آشنا شديم. حال با استفاده از همين مفاهيم يک نوع متغير جديد را معرفي مي‌کنيم.

فرض کنيد مي‌خواهيد در برنامه يک مقدار متني را از کاربر بخوانيد و آن را پردازش کنيد و نتيجه را به کاربر نشان دهيد. مثلا قرار است از کاربر يکسري کلمه بگيريم و اگر کلمه مورد نظر برابر Click بود يک پيغام را براي کاربر نمايش دهيم.

هيچ برنامه‌نويسي نمي‌تواند ادعا کند کدي که مي‌نويسد، در اولين بار اجرا، بي‌شک درست کار خواهد کرد. حتي ماهرترين برنامه‌نويسان هم کد بي‌نقص نمي‌نويسند و همواره نياز است که کدهاي خود را رفع ايراد کنند تا از مشکلات آن با خبر شود، اما اين اشکال‌زدايي يعني چه و به‌چه صورت مي‌توان آن را رفع کرد؟

حتما تا به‌حال دقت کرده‌ايد که مغز انسان چه پيچيدگي‌هاي عجيبي دارد. به‌سادگي قادر است چيزهايي را که هيچ ربطي به‌هم ندارند، به‌هم ربط دهد، تعداد و مقدار را به‌سادگي کنار هم قرار دهد يا حتي با هم جمع کند. زبان‌هاي شيء‌گرا1 که با هدف پياده‌سازي مدل طبيعي پا به عرصه وجود گذاشته‌اند نيز در اصل به‌دنبال ساده‌سازي کدنويسي و پياده‌سازي هر چه بهتر دنياي واقعي هستند.